De Duitse invasie

Om zeker te zijn dat ik niemand iets op de mouw speld zal ik nog rap een postje maken. De tussenpozen tussen verschillende blogposts worden zoal u allen merkt steeds groter. Dit is deels aan mezelf en deels aan de natuurlijke gang van zaken bij erasmus te wijten. Die natuurlijke gang van zaken slaat op het feit dat in de eerste maand een hele boel nieuwe, en daarom interessante dingen, gebeuren. De volgende weken/maanden bestaan echter grotendeels uit herhalingen van die eerste dagen. En dit zijn natuurlijk dingen die ik in eerdere posts al vermeld heb.

Wat ik nog niet vermeld heb (omdat het nieuw is, zeer nieuw) is de lente. De lente, die in de warme landen waar het gros van mijn lezers (jullie) zich bevindt al volop aan de gang is, is hier nog maar net begonnen. De Deense (Odensese, leuk woord) lente manifesteerd zich, voor zover ik kan vaststellen, in een gote hoeveelheid gele bloempjes, een aantal krokussen, plotse (verwarrende) warmte bij het buitenkomen en vooral een uitbundig lawaai. Dat lawaai bestaat voornamelijk uit vogels die tussen 5 en 7 niets beter te doen hebben dan zich de longen uit het lijf te zingen.

Dat gezang is uiteraard een aangename begeleiding bij het naar huis rijden van een feestje bij sympathieke Duitsers. Jammer genoeg is het ook een manier om ons (brave mensen) te waarschuwen voor de opkomende zon. Mensen met deftige persiennes weten waarschijnlijk niet wat ik bedoel. Maar voor ons, ongelukkige mensen met heel doorschijnende witte gordijnen, is de zon en bron van frustratie.

Het is hier even rustig geweest, ik weet het, maar de komende weken beloven interessant te worden. Volgende week krijg ik familiebezoek en de week daarop komen mijn allerliefste en haar "gang of misfits".
Dus, lieve lezers, blijf lezen.