Afscheid nemen bestaat niet

In tegenstelling tot wat de titel laat blijken bestaat afscheid nemen weldegelijk. Twee van mijn beste vrienden hier zijn vertrokken en hoewel ik hen zeker zal terug zien heb ik toch afscheid moeten nemen. Dat afscheid is niet persé van die vrienden (want ik zie ze deze zomer nog terug) maar meer van de hele periode die we samen beleefd hebben. Ik heb het nu over vrienden maar eigenlijk zijn ze zo goed als familie geworden. Mijn familie in Denemarken, verdomme ik ga ze missen. Maar ik zie ze dra terug. Te beginnen met Alex de jolige Fransman wiens ouders hem zijn komen ophalen.



Zeer symathieke mensen die uiteraard ietwat teleurgesteld zijn door de prestatie van "les bleus". Ze komen uit Alsace Lorraine en spreken Frans (vaneigenst) en ook een mondje Duits. We zijn op Alex' laatste dag gaan eten met die mensen en ik heb mij daar nogal een eindje moeten concentreren om te kunnen communiceren met iedereen. Bon, we waren dus met zeven, twee ouders (Duits-Frans), Alex en Flo (Frans-Engels), Karolin (Duits-Engels-klein beetje Frans), Cheryl (Engels), uw reporter ter plaatse (Nederlands(nogal irrelevant)-Engels-Frans-noties Duits). Ik heb daar nogal een werk gehad jong. De jongeren spreken Engels met mij, niet zo moeilijk ik doe dat al het hele semester. De ouders spreken Frans met mij, Alex en Flo en Duits met Karolin. dat frans is nog te doen en ze spreken traag en duidelijk Duits dus ik versta het redelijk goed. Dat is allemaal te doen, het wordt pas een probleem als ik moet vertalen. Op dat moment is niemand in het engels bezig dus Cheryl kan niet volgen. De gentleman in mij kan dat niet laten zijn en verzorgt vertalingen veralingen Duits en Frans naar Engels voor Cheryl zodat ook zij bij de conversatie betrokken kan woren bijvoorbeeld over Quebec en Canada. Alex wil weten wat zijn ouders zeggen (Duits naar Frans) over zijn jeugd. En soms zijn er misverstanden in het Duits omdat de ouders een woord niet vinden (Duits naar Engels-Frans). Ik was met andere woorden stekkezot na het eten (en niet meer zeker dat ik nog Nederlands kon spreke, wees gerust, het gaat nog). En dan moette nog weten dak voor den diner al zonder kop rondliep. Ik was namelijk naar de bank geweest om centen te halen en ik was ze daar gewoon vergeten. Twintig minuten later staken ze gelukkig nog uit de automaat.

Dus, op dit moment zijn er twee broers vertrokken. Binnenkort nog een broer en een zus. Dikke miserie, en dan nog al die vrienden die vertrekken.

Gelukkig ook goed nieuws: ik heb een 7 voor mijn thesis.



En 7 glazen om het te vieren met Karolin die een 7 had op haar examen vandaag.

Nu de afscheidsfeestjes in volle gang zijn begin ik al reisplannen te maken. Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Canada, Spanje, Portugal, Tsjechië, Polen, Mexico, Zuid-Korea, Brazilië, Turkije, Zwitserland, Bulgarije, Roemenië, en nog een paar die ik op dit moment vergeet. Tzal meer dan 1 zomer duren om iedereen terug te zien maar dat is het plan.

Dit is waarschijnlijk het laatste bericht uit Denemarken. Tzou kunne dak nog iets zeg na dak thuis kom ma ik beloof niets.